Filmrecensie
Weduwnaar Gibson heeft zijn priesterkraag aan de wilgen gehangen en de zorg over zijn twee kinderen Breslin en Culkin. Die laatste heeft astma, zijn zusje vertrouwt het drinkwater niet en Gibsons broer Phoenix zeult ook de nodige sores met zich mee. Alles bij elkaar genoeg voer voor een filmdrama, maar als de film een minuut onderweg is, komt er nog een nieuw probleem bij. Mysterieuze graancirkels, die weleens buitenaards kunnen zijn, verschijnen op Gibsons veld. Aangezien hij in zijn vorige film superhelden opvoerde en doden kon zien, was niemand verbaasd dat regisseur Shyamalan zich nu op aliens stortte. Net als in The Sixth Sense en Unbreakable geeft hij er een menselijk gezicht aan, voert hij een paar sterke kindacteurs op en weet hij nog steeds weinig raad met de vrouwenrollen. Het is alleen aan het spel van Cherry Jones te danken dat haar sheriff niet in de achtergrond verdwijnt. De held van het verhaal is Gibson, die goed weg weet met zowel het drama als de humor in het verhaal. Joaquin en Rory laten zien dat respectievelijk het gezin Phoenix en Culkin meerdere acteertalenten heeft voortgebracht. Ondanks de afgepaste lengte neemt de film ruim de tijd om zijn verhaal te vertellen en de spanning op te bouwen. Bijna té veel tijd, want de spanning wordt daardoor zo hoog dat het einde dit bijna niet meer in kan lossen.
