Filmrecensie
Maar weinig mensen kunnen zo goed schieten als sluipschutter Wahlberg, áls ze al bestaan. Maar wanneer z’n partner bij een vredesmissie in Ethiopië wordt gedood, legt de ‘shooter’ de schuld bij de hoge bazen, en zegt-ie de mariniers vaarwel. Tot op een dag de sinistere kolonel Glover voor zijn hutje in de bergen staat. Of Wahlberg een aanslag op de president wil voorbereiden. Niet om die ook uit te voeren, nee: met de deskundige gegevens willen ze in de geest van de dader kruipen, want ‘intel’ wijst uit dat er een aanslag op handen is. Op het moment dat Wahlberg op drie locaties door verrekijkers aan het turen slaat, weten we het al: dit is duidelijk een valstrik. Wanneer dat inderdaad zo blijkt te zijn (de aanslag lukt en Wahlberg is de enige verdachte) en Wahlberg op z’n vlucht een FBI-groentje in leven laat, weten we ook: die gaat hem nog van pas komen. Die doorzichtigheid is niet zo erg, want regisseur Fuqua (Training Day) had niet de pretentie een thriller te maken, maar gewoon een vette actie-knaller. Gelukt, Shooter is een enerverende mix van The Day of the Jackal, The Fugitive, Enemy of the State en First Blood. Net als die films bevat ook Shooter missers: zo is het onbegrijpelijk dat Wahlberg als ‘public enemy no. 1’ zich totaal overbodig op straat vertoont, als Mara (de weduwe van z’n oud-makker bij wie hij zich schuilhoudt) FBI-agent Peña benadert. Verder is het lastig een aartsvijand te zien in Glover, die met zijn merkwaardige acteerstijl doet denken aan Daffy Duck die Jack Bauer nadoet. Gelukkig is Wahlberg een overtuigende actieheld.
