Filmrecensie
De familie Tierney is al generaties lang werkzaam bij de politie. Zelfs zwager Farrell doet vrolijk mee. Het is een hechte club die elkaar door dik en dun steunt. Hoe ver ze daar in doorslaan, wordt langzaam duidelijk in dit grimmige drama. Norton is uit dienst getreden na een trauma te hebben opgelopen, maar komt terug als vier collega’s morsdood worden gevonden. Met een beetje filmkennis heb je dan al lang door dat de daders in de familie en bij de politie zelf zijn te vinden. Het is dus echt niet nodig dat Pride and Glory meer dan twee uur duurt. De goede acteurs en stemmige beelden kunnen niet op tegen de overdaad aan filmclichés en testosteron-gedreven haantjesgedrag. De vrouwelijke personages zijn van bordkarton en alleen af en toe in beeld om de mannen een uitlaatklep voor hun onderdrukte gevoelens te geven. En als dat niet lukt, zijn ze ook niet te beroerd om elkaar op de bek te slaan. Geen wonder dat de film twee jaar op de plank lag voordat hij werd uitgebracht. Dat hadden ze alleen beter kunnen beperken tot een dvd-release.
