Filmrecensie
Quentin Tarantino’s Death Proof en Planet Terror van z’n maatje Rodriguez zouden onder één titel Grindhouse als ouderwetse double bill in de bioscoop verschijnen en zo een ode vormen aan de B-films uit de jaren ’70. De double bill ging niet door, maar de ode wel: beide films zitten vol bekraste, verkleurde of afwezige beeldjes, het geluid loopt regelmatig niet synchroon en de muziek is vaak oorverdovend vals. En het grappige is: het werkt nog ook. Het leukste aan het geknoei in de montagekamer is toch de authentieke sfeer, die in Planet Terror beter is dan in Death Proof. Vanaf de eerste beelden waan je je al in een zompig 70's-zaaltje vol horrorfreaks, die smullen van lekkere wijven en vretende, kreunende en uit elkaar spattende zombies.
