Filmrecensie
Regisseur Stone keerde met deze film terug naar vertrouwd gebied. Meer dan drie uur trekt hij uit om een complex portret te schetsen van de omstreden staatsman Richard Nixon, die door het Watergate-schandaal gedwongen was af te treden. Opmerkelijk is dat Nixon, die toch een gemakkelijk slachtoffer had kunnen zijn voor Stones bruut geritsel met de werkelijkheid, opvallend mild behandeld wordt. Natuurlijk is het nog steeds een paranoïde, vloekende, racistische schurk, maar meer nog is deze zielige man een slachtoffer van het systeem. Een geboren loser die gedoemd is om altijd in de schaduw van zijn eeuwige tegenstander Kennedy te vertoeven. Hoewel Hopkins' uiterlijke gelijkenis met Nixon niet bepaald treffend is, komt hij door sterk acteerwerk erg overtuigend over. Allen aan de andere kant, die de presidentsvrouwe speelt, is een echte lookalike en heeft met haar spel haar Oscarnominatie meer dan verdiend. Deze twee hoofdrolspelers in het moderne koningsdrama worden gecompleteerd door een ijzersterke cast van Hollywoodtalent. Jammer dat Stone zich weer uitleeft in allerhande filmische trucjes (flitsende montage, afwisselend zwart-wit en kleur, achtergrondprojecties), die in Natural Born Killers nog wel een functie hadden, maar hier nergens op slaan. De film had trouwens best een stuk korter gemogen.
