Filmrecensie
Harrelson en Lewis verwerken hun jeugdtrauma's op een gewelddadige manier: als moordend stel trekken ze door het land, een spoor van lijken achterlatend. Hun motief: geen. Stones veel omstreden actierijke misdaaddrama is eigenlijk de definitieve seriemoordenaarsfilm - erger kan gewoon niet. Hij trok werkelijk alle filmische registers open en dat levert een psychedelische trip op. Achter- en voorgrondprojecties, animatie's, slow motion, zwart-wit en video-opnames: alles is kris kras door elkaar gemonteerd in een hallucinerend MTV-ritme. Het gewelddadige zit hem niet alleen in de getoonde beelden, maar ook in het mitrailleurtempo van de montage. De vorm overschreeuwt de inhoud wel behoorlijk, maar die vorm is bijzonder stijlvol en indrukwekkend. Zoals gewoonlijk schuift Stone de boodschap (een aanval op de sensatiepers) met een bulldozer door de strot van de toeschouwer, wat behoorlijk irriteert. Harrelson doet zijn best om zijn komische imago van zich af te schudden en ook Lewis mag er zijn. Downey zet overtuigend een ranzige yuppie-reporter neer, maar Jones maakt zich wel heel erg schuldig aan overacting. Ook de soundtrack, met maar liefst tachtig nummers, mag niet onvermeld blijven. Quentin Tarantino bedacht het verhaal, nog voordat hij beroemd werd, en zijn touch waart nog door een enkele scène. Overigens werd de tegen producers enkele rechtzaken aangesponnen omdat enkele malloten de film in het echt hebben nagedaan, waarbij slachtoffers zijn gevallen.
