Filmrecensie
Het succes van zijn Nieuw-Zeelandse Once Were Warriors opende voor Tamahori de deuren van Hollywood. Zijn eerste Amerikaanse film heeft nagenoeg niets gemeen met zijn doorbraakfilm, of het moet de niet misselijke dosis grof geweld zijn. In deze grimmige misdaadthriller voert Nolte het commando over een politiegroep die zelf zonder blikken of blozen de wet aan zijn laars lapt. De vondst van het totaal geplette lijk van de eens bijzonder fraaie Connelly raakt Noltes gevoelige snaar, want hij had een buitenechtelijke en dampende relatie met haar. Al snel komt hij erachter dat ook de vooraanstaande kernfysicus Malkovich met haar tussen de lakens dook, en dat de Amerikaanse overheid misschien meer met de smerige zaak te maken heeft. Aan de prachtige aankleding en sfeer is duidelijk af te zien dat Chinatown model stond voor deze film. Een meesterwerk van die orde is de film, mede door de klungelig afgeraffelde en voorspelbare ontknoping, niet geworden, wat niet wegneemt dat Mulholland Falls tot die tijd een heel onderhoudende thriller is met een paar juweeltjes van scènes. Ook het acteerniveau is dik in orde, waarbij vooral Palminteri die tevergeefs zijn aggressie probeert in te tomen, opvalt. De film presteerde ondermaats aan de kassa's en werd in Nederland niet in de bios uitgebracht, een lot dat de film niet verdiend heeft.
