Filmrecensie
Pearce heeft zo'n kortstondig geheugen dat hij niet eens een potje kan kaarten, laat staan de moordenaar van zijn vrouw vinden. Of toch wel? Gewapend met polaroids en aantekeningen gaat hij op zoek, en voor écht belangrijke zaken gebruikt hij zijn lichaam als opschrijfboekje; tatoeages zijn nu eenmaal moeilijk over het hoofd te zien of kwijt te raken. Een ijzersterk uitgangspunt voor een thriller, maar schrijver/regisseur Nolan maakte het zichzelf een graadje moeilijker: het verhaal wordt achterstevoren verteld, in flashbacks dus. En om het nóg ingewikkelder te maken, voegde hij er een tweede tijdlijn aan toe die wel vooruitloopt. In zo'n film is natuurlijk niets wat het op het eerste gezicht lijkt, inclusief de personen en situaties. Sommige gebeurtenissen worden een paar keer vertoond, en worden dan steeds op een andere manier geïnterpreteerd. Het resultaat is misschien niet altijd even toegankelijk, maar het levert wel een superspannende thriller op die ongelooflijk hoog scoort op de originaliteitsmeter. Memento is zelfs zo sterk, dat je hem meteen na het einde nóg een keer kan en wil zien.
