Filmrecensie
Na zijn prachtige biografie Ed Wood, over de slechtste regisseur aller tijden, brengt de eigenzinnige regisseur Burton met Mars Attacks! een ode aan het soort films dat Wood en diens lotgenoten afleverden. Oftewel: de beroerde, knullige en onbedoeld hilarische sf-pulp uit de jaren '50. Deze meesterlijke satire is gebaseerd op de in de jaren '60 kortstondig populaire 'trading cards', waarin vijandelijke marsmannetjes gruweldaden met de aardse bevolking uithaalden. In de film is het al niet anders. De naargeestige Martianen zijn gelukkig eerder humoristisch dan gewelddadig, alhoewel deze parodie eerder een glim- dan een bulderlach zal opwekken. Voor deze melige, peperdure B-film (die niet het succes kreeg dat hij eigenlijk verdiende) kon Burton rekenen op een gigantische verzameling Hollywoodsterren, waarvan Nicholson zelfs twee rollen (president en louche projectontwikkelaar) voor zijn rekening nam. Collega-regisseur Barbet Schroeder heeft een grappige cameo als de Franse president. Oorspronkelijk was het Burtons plan om de Martiaanse kwelgeesten met stop motion tot leven te wekken (zoals in zijn productie Nightmare before Christmas), maar hij zag zich door de hoge kosten toch genoodzaakt om zijn toevlucht te nemen tot computeranimatie. Op Burtons verzoek werden de sublieme special effects een beetje houterig en fake gemaakt. Ook de aankleding en muziek (van Burtons vaste componist Danny Elfman) zijn zwaar in orde.
