Filmrecensie
Frequency is een net zo geslaagde als merkwaardige mix van genres. Debuterend scenarist Toby Emmerich schreef een ontroerend vader-zoondrama, dat hij verpakte in een fantasyjasje om tenslotte over te schakelen op een thriller. Opmerkelijk, vooral ook omdat de genres naadloos in elkaar overgaan en toch een mooi geheel vormen. Dankzij een ongewoon natuurverschijnsel kan Caviezel, een innerlijk verscheurde New Yorkse politieman, via een oude radio contact krijgen met zijn vader, de levenslustige brandweerman Quaid. Vreemd, want via de frequentie overbruggen ze wel mooi dertig jaar: Quaid kwam in 1969 bij het blussen van een brand om het leven, toen Caviezel nog maar een jochie was. De kortsluiting van de tijd levert enkele emotionele vader-zoonmomenten op, die de film zijn hart geven, maar die ook de eerste aanzet zijn voor het volgende probleem. Wanneer ze iets in het verleden veranderen en een seriemoordenaar zijn dodelijke werk dicht bij hun huis brengt, zijn ze gedwongen om voor detectiveduo te spelen, ieder aan zijn kant van de tijd. Hoewel deze laatste verhaallijn wat gewoontjes uitvalt, is Frequency wel sterk en origineel genoeg om boven de middelmaat uit te steken. Het helpt daarbij ook dat Quaid en Caviezel, die achter zijn ogen een vuurtje smeulende lijkt te houden, mooie rollen neerzetten.
