Filmrecensie
Wie geïntrigeerd is geraakt door het razend knappe Memento mag deze voorganger zeker niet laten schieten. Net als in Memento toont regisseur Christopher Nolan zich ook in dit debuut een meester in manipulatie en Following is minstens zo orgineel. De werkeloze aspirantschrijver Theobald schaduwt willekeurige voorbijgangers. Per toeval wordt hij door één van hen, Haw, betrapt. Haw blijkt ook aan een dwangmatige afwijking te leiden: hij breekt bij mensen in - niet om dingen te jatten, maar enkel hun privacy te schenden. Hij sleept Theobald mee het dievenpad op en de ellende in. De film kreeg in 1999 de Tiger Award (beste debuut) op het filmfestival van Rotterdam. Deze moderne lowbudgetthriller werd voor een habbekrats geschoten, zonder betaalde cast of crew; alleen het materiaal is in de kosten verwerkt. Debutant Nolan, die ook het scenario schreef, maakt van de nood een deugd. De korrelige zwart-witbeelden geven sfeer en op de amateur-acteurs valt niet al te veel aan te merken. Flasbacks en -forwards brengen de spanning en dubbele bodems goed gedoseerd over, zij het niet geheel zonder pretentie. Ook de femme fatale ontbreekt niet, zodat alle elementen van de film noir vertegenwoordigd zijn.
