Filmrecensie
Iedereen heeft het weleens meegemaakt: het onheilspellende gevoel dat je ergens al eens eerder bent geweest, een déjà vu. Regisseur Scott heeft een buitengewoon intrigerende film gemaakt rond dat gegeven. Toegegeven, ook dát hebben wel allemaal al eens eerder gezien, zoals in het eveneens uitstekende Minority Report van Steven Spielberg. En net als Spielberg giet Scott het allemaal in een visueel en technisch overdonderende prent, die het midden houdt tussen een spijkerharde actiefilm en raadselachtige sf. De altijd wat ingetogen Washington is geknipt voor de rol van een scherpzinnige inspecteur die belast wordt met de geheimzinnige moordzaak van een jonge vrouw. Dankzij een nieuw apparaat is hij in staat om de gebeurtenissen van een paar dagen geleden nog eens te bekijken. Waarbij hij al snel op vreemde zaken stuit én hevig geïntrigeerd raakt door het slachtoffer. Hoewel de plot van Déjà Vu heel wat van je voorstellingsvermogen vergt, komen de diverse verhaallijnen nergens gekunsteld of ongeloofwaardig over. Dat is allemaal te danken aan het ongelooflijke vakmanschap van de Britse Hollywood-veteraan Scott, die daarbij terecht veel vertrouwen heeft in zijn acteurs. Scott weet als geen ander een mix van intelligentie en toegankelijkheid te brouwen, in een ronduit spectaculair ogende film die, ondanks zijn lengte van ruim twee uur, werkelijk geen seconde verveelt. Een film die het verdient om nog een keer te bekijken. En nog een keer. En nog een keer...
