Filmrecensie
Met deze opvolger van Abel loste Van Warmerdam de gewekte verwachtingen goeddeels in, hoewel de perfectie van zijn eersteling niet helemaal gehaald wordt. In een burgerlijke Nederlandse buitenwijk, die nooit afgebouwd is, observeert de twaalfjarige Leonard Lucieer in de vroege jaren '60 alles en iedereen in de straat, waar postbode Van Warmerdam - die alle brieven eerst openstoomt, leest en vervolgens pas bezorgt - als centrale figuur optreedt. De hypocriete, kleinburgerlijke moraal met haar wereldvreemdheid en strenge zeden wordt voortreffelijk geïllustreerd aan de hand van een reeks kleine gebeurtenissen, zoals de eerste aanblik van een neger. De sobere, eenvoudige en trage stijl van Van Warmerdam staat voor zowat alles wat het leven van toen in de ogen van de regisseur inhield. Van Warmerdam schreef met Aat Ceelen zelf het scenario, dat helaas meer dan eens vervalt in banaliteiten, en zijn werk kreeg internationale erkenning: in Berlijn ontving hij een Felix (het Europese broertje van de Oscar). Daarnaast kregen broer Vincent voor de muziek, ontwerper Rikke Jelier en producent Laurens Geels eenzelfde onderscheiding. Als moeder van Leonard Lucieer is Van Warmerdams echtgenote Malherbe te zien, die bij het grote publiek meer bekendheid geniet als Juffrouw Jannie uit Debiteuren/Crediteuren. Beide spelen overigens ook in Van Warmerdams volgende film, die door de meeste critici aanzienlijk minder euforisch werd binnengehaald: De jurk. Hij nam daarvoor revanche met de uitstekende film Kleine Teun uit 1998.
