Filmrecensie
Victor Van Dort, een verlegen jongen uit een 19e-eeuws dorpje, gaat trouwen. Helemaal óp van de zenuwen oefent hij zijn geloftes in een bos, en schuift zo per ongeluk de ring om de vinger van een half begraven, dood bruidje. Het leven na de dood heeft ook zo zijn ongemakken. In Corpse Bride woont er een babbelzieke made in het hoofd van het dode bruidje waar het allemaal om draait. Soms komt-ie eruit om zijn zegje te doen. ‘If I hadn’t just been sitting in it, I would say that you’d lost your mind!’ Lang leve Tim Burton! Er zit zo veel grafhumor in deze stopmotion animatiefilm, veel meer zwarte grappen passen er niet in een film. Bijna alle films van Burton stralen zijn grote liefde uit voor macabere en gotische taferelen, maar in Corpse Bride gaat hij zich pas echt ongegeneerd te buiten. In de dodenwereld waar hoofdfiguur Victor belandt met zijn rottende bruidje, is het een extreem vrolijke boel vol kleur en dansende en zingende knekelhuizen. Tien keer leuker dan de grauwe, grijze wereld van de levenden. Om het Burton-partijtje compleet te maken, vroeg de regisseur zijn favoriete acteur en actrice hun stemmen (en wat uiterlijke trekjes) te lenen aan Victor en het bruidje: Johnny Depp en Helena Bonham Carter. Het resultaat is een oogstrelend en erg grappig fantasiefeest. En dan te bedenken dat Burton deze aanzienlijke klus (meer dan een jaar werk!) tegelijk met Charlie and the Chocolate Factory klaarde.
