Filmrecensie
We mochten al jaren trots zijn op de Nederlandse fotograaf Anton Corbijn, die zowat alle artiesten die er toe doen op prachtige wijze - meestal in sober zwart-wit - heeft vastgelegd. En inmiddels mogen we net zo trots zijn op regisseur Corbijn, die voor zijn filmdebuut een fascinerend portret maakte (in zwart-wit) van Ian Curtis, de zanger/tekstschrijver van Joy Division, de Britse postpunkband waarvan Corbijn in z’n vroege dagen zo’n mooie plaat schoot in een metrogang. Sam Riley speelt een goede rol als de getormenteerde zanger, die in z’n poëtische teksten z’n ongeluk uit. Z’n epilepsie helpt ook niet, en als hij verscheurd wordt tussen twee liefdes, is de strop (in zijn optiek) de enige redding. Misschien was het niet Corbijns bedoeling, maar tussen de regels door schetst Control het beeld van een zwakke man zonder ruggengraat, die maar geen knopen kan/wil doorhakken. Een gevoelige romanticus die het leven zoals het is gewoon niet aankon.
