Bringing out the Dead (1999)

Filmrecensie

Het hectische leven van ambulancechauffeurs in de slechte wijken van New York had door niemand beter in beeld gebracht kunnen worden dan door regisseur Scorsese, wiens camera- en montagetrucs onnavolgbaar uitdrukking weten te geven aan hun met paniek en agressie doordrenkte bestaan. Cage is zo'n ziekenbroeder, die drie dagen onafgebroken met drie verschillende collega's naast hem, door de straten van New York scheurt en de junks, zwervers en andere slachtoffers van de gewelddadige omgeving tevergeefs probeert te helpen. Het is al lang geleden dat hij iemand het leven heeft kunnen redden. Eén van de mensen voor wie het te laat was toen Cage arriveerde, blijft hem in de vorm van een geest achtervolgen. Dit, de toenemende stress en de afnemende momenten van rust brengen Cage steeds dichter in de buurt van totale instorting. Het feit dat dit materiaal zo goed samengaat met Scorsese's stijl, en Cage's totale overgave aan de rol hadden een absolute klassieker op kunnen leveren, maar een paar mislukte zijsporen voorkomen dit. De geest van het dakloze meisje die hem achtervolgt verschijnt zo nu en dan, maar het blijft bij verschijningen, zonder dat er verder op de toedracht van haar dood wordt ingegaan. Ook de relatie die Cage ontwikkelt met Arquette, de dochter van een op sterven na dode patiënt, komt maar matig uit de verf en stoort alleen maar. Als nu niet was geprobeerd alle mogelijke ellende die een ambulancebestuurder kan meemaken in één film te proppen, was dit een uitstekende film geweest. Nu blijft een matige over.