Filmrecensie
De New Yorkse pianist Hutton keert terug naar het ijzige Massachusetts voor een middelbare-schoolreünie. Al snel blijkt dat niet alleen hij, maar ook zijn oude maten dezelfde problemen hebben: grietjes. Zijn beste vriend Dillon bijvoorbeeld bedriegt zijn vriendin met zijn oude vlam en eerste liefde Holly, die getrouwd is. Rapaport is op zijn beurt dusdanig geobsedeerd door supermodellen, dat hij zijn hond Elle MacPherson gedoopt heeft. Ook Hutton krijgt het nodige met het vrouwelijke geslacht te stellen, als er een voorzichtige vonk tussen hem en zijn buurmeisje Portman overschiet. Een probleem: ze is pas dertien. De wellustige vriendenclub valt spontaan van hun barkruk en in katzwijm als de beeldschone Thurman het dorpje komt binnenwandelen. Een echte feelgood movie, met misschien geen hemelschokkend verhaal, maar wel over normale mensen en met zeer realistische dialogen. Scenarist Scott Rosenberg bewees al eerder met Things to Do in Denver When You're Dead dat hij naast een scherpe pen ook een scherp oor heeft voor dat soort dialogen. Een hele aardige film, maar alle volwassen actrices (waaronder een hilarische, grofgebekte O'Donnell) ten spijt, is het vooral het verbluffende spel van Portman dat deze film de moeite van het kijken waard maakt.
