Filmrecensie
Deze peperdure sf-film speelt zich af op de planeet Pandora, waar een mijnbedrijf een aantal wetenschappers ingehuurd heeft om meer te weten te komen over de bewoners: het nobele natuurvolk de Na’vi. Dat doen ze met avatars: speciaal gekweekte lichamen, die mensen via een soort van hersengolfstimulatie kunnen gebruiken om de planeet te verkennen. Ex-marinier Jake Sully (Sam Worthington) maakt zo kennis met de inheemse Neyteri (Zoe Saldana), die hem de ins en outs van het bestaan van de boomlange, blauwhuidige jagers laat zien. Liefde bloeit op en dat zorgt voor veel conflicten als het mijnbedrijf besluit de grondstoffen van Pandora met geweld af te pakken. De visie die Cameron laat zien, is ongelooflijk. Zijn Pandora is een tot in de fijnste details doordachte en verbluffend vormgegeven wereld, die je als kijker onherroepelijk naar binnen sleurt. Zijn rijkdom en diversiteit komen zelfs in de buurt van wat George Lucas deed met de eerste Star Wars en Peter Jacksons interpretatie van The Lord of the Rings. Het is het script, dat nogal eens doet denken aan Dances with Wolves, The Matrix en Camerons eigen The Abyss, dat bij dat niveau achterblijft. Maar waar het gaat om grensverleggend, fantasieprikkelend en in elk opzicht groots spektakel, is Avatar onovertroffen.
