Austin Powers: International Man of Mystery (1997)

Filmrecensie

Saturday Night Live-komiek Myers bouwde wat eigenlijk een aardige korte sketch geweest had kunnen zijn om tot een hele speelfilm, en gaf zichzelf de twee hoofdrollen: superspion Austin Powers en zijn aartsvijand Dr. Evil. De grap schuilt in het feit dat beide heerschappen in de jaren 1960 ingevroren zijn, en pas dertig jaar later en dus hopeloos ouderwets en politiek incorrect ontdooien. Als persiflage op de oude James Bond-films en de sixties-cultuur best onderhoudend, maar twee keer Myers op het scherm betekent al snel een overdosis meligheid. De psychedelische aankleding, het belachelijke taalgebruik, de kitscherige soundtrack en niet te vergeten de supersexy Hurley zijn niet te missen, maar jammer genoeg hebben de meeste grappen de uiterste houdbaarheidsdatum al lang overschreden. De cameo's van onder anderen Carrie Fisher, Rob Lowe en Michael York moeten voor een hoog camp-gehalte zorgen. Dankzij het grote succes van deze film in de VS verscheen in 1999 de sequel met de geweldige titel Austin Powers: The Spy Who Shagged Me, die vele malen succesvoller was dan zijn voorganger. Een derde deel was zodoende een kwestie van tijd: in 2002 verscheen Austin Powers in Goldmember.