Filmrecensie
Bijna 2400 jaar geleden veroverde de geniale krijgsheer Alexander de Grote een rijk bij elkaar van Griekenland tot aan India. Dat moet heel wat brute veldslagen hebben opgeleverd. In zijn kolossale project over het leven van deze Macedoniër toont regisseur Stone er twee. Daar lijkt niks mis mee, maar voor een film die zich drie uur voortsleept, is het toch echt te karig. Zeker als de rest van de speelduur gevuld wordt met veel, heel veel gezever. Farrell, als de piepjonge koning van het Griekse rijk, lijdt onder zijn dominante moeder Jolie, botst met zijn lastige vader Kilmer en verlangt naar zijn jeugdvriend Leto. Alexander was geen makkelijke, en jongens, dat zullen we weten ook. Zwierige dialogen, houterig spel en zwoele blikken voeren de boventoon en dat maakt van Alexander een uitputtende zit. Het historische hakwerk biedt nog een beetje troost. Vooral Alexanders veldtocht tegen de Perzen brengt Stone prachtig in beeld, en eindelijk eens met de 'blood and guts' die in Troy en King Arthur zo laf buiten beeld bleven. Dat voorkwam niet dat Alexander nog lelijker flopte aan de bioscoopkassa dan die genregenoten.
